صفحهی ۲از ۲۱۴
فهرست مطالب۱-۳حدود کاربرد
۱-۳-۱این آییننامه برای طرح و اجرای ساختمانهای بتنآرمه، فولادی، چوبی و ساختمانهای با مصالح بنایی بهکار میرود.
۱-۳-۲سازههای زیر مشمول این آییننامه نیستند: سازههای خاص مانند سدها، پلها، اسکلهها و سازههای دریایی و نیروگاههای هستهای.در طرح این ساختمانها باید ضوابط ویژهای که در آییننامههای خاص آنها تعیین میشود، رعایت گردد.در این ضوابط ویژه، در هر حال شتاب مبنای طرح نباید کمتر از مقدار مندرج در این آییننامه در نظر گرفته شود.در مواردی که برای این ساختمانها مطالعات خاص لرزه خیزی ساختگاه انجام میشود، نتیجه آنها میتواند ملاک عمل قرار گیرد، مشروط بر آنکه مقادیر طیف طرح ویژه ساختگاه از 80درصد مقادیر طیف طرح استاندارد مطابق بند )، (1-5-2بدون در نظر گرفتن ضرایب اهمیت Iو رفتار، Ruکمتر نباشد.
۱-۳-۳ساختمانهای آجری مسلح و ساختمانهای بلوک سیمانی مسلح که در آنها از مصالح بنایی برای تحمل فشار و از میلگردهای فولادی برای تحمل کشش استفاده میشود، مشمول ضوابط و مقررات فصل سوم این آییننامه میشوند.طراحی اینگونه ساختمانها تا زمانی که آییننامه ویژهای در مورد آنها تدوین نگردیده است، باید بر اساس یکی از آییننامههای معتبر بینالمللی باشد، در غیر اینصورت ضوابط کلی و مقررات مربوط به ساختمانهای با مصالح بنایی کلافدار، مندرج در فصل هفتم این آییننامه، باید در مورد این ساختمانها نیز رعایت گردد.
۱-۴ملاحظات معماری
۱-۴-۱برای حذف و یا کاهش خسارت و خرابی ناشی از ضربه ساختمانهای مجاور به یکدیگر، ساختمانها باید با پیشبینی درز انقطاع از یکدیگر جدا شده و یا با فاصلهای حداقل از مرز مشترک با زمینهای مجاور ساخته شوند.برای تأمین این منظور، در ساختمانهای با هشت طبقه وکمتر، فاصله هر طبقه از مرز زمین مجاور حداقل باید برابر پنج هزارم ارتفاع آن طبقه از روی تراز پایه باشد.در ساختمانهای با بیشتر از هشت طبقه و یا ساختمانهای با اهمیت "خیلی زیاد" و "زیاد" با هر تعداد طبقه، عرض درز انقطاع باید با استفاده از ضابطه بند ) (6-5-3تعیین شود. فاصله درز انقطاع را میتوان با مصالح کممقاومت، که در هنگام وقوع زلزله بر اثر برخورد دو ساختمان به آسانی خرد میشوند، به نحو مناسبی پر نمود بهطوری که پس از زلزله به سادگی قابل جایگزین کردن و بهسازی باشد.